جستجو

گابریل گارسیا مارکز از نئورئالیسم می گوید …

مارکز

سینمای ایتالیا که بدون شک به بدترین سینمای جهان تبدیل شده است ، در این هفته سهمیه بد خود را به ما عرضه داشته است : زن گناهکار جزیره با شرکت سیلوانا پامپانینی و فولکولولی . این فیلم اوج انحطاط سینمای ایتالیا ست که در کشور کلمبیا با فیلم دروغ آغاز شده و با چه کسی بی گناه است ادامه یافته است . همان طور با عذاب و مرا ببخش و چند فیلم دیگر در همین سطح نازل . اولین فیلم این سری یعنی دروغ که تصور می کردیم بدتر از آن امکان ندارد ، اکنون فیلم قابل قبولی به نظر می رسد . البته پس از دیدن فیلم هایی که خیلی بدتر و افتضاح تر بوده اند .

تجزیه تحلیلی از سینمای ایتالیای بعد از جنگ ما را به این نتیجه می رساند که نئورئالیسم که حیثیت سینمای ایتالیا روی آن بنا شده بود صرفاً پدیده ای بوده است زودگذر . محصول کار چند کارگردان خوب که بعد موفق نشدند کاری صورت دهند . روبرتو روسلینی ، ویتوریو دسیکا و لوکینو ویسکونتی . روسلینی اکنون نحوه ی دیگری را برای فیلم های خود در پیش گرفته است ، با همکاری همسرش ، اینگرید برگمن . حتی خیال دارد فیلمی سینماسکوپ هم تهیه کند . دسیکا هم دیگر حوصله ندارد برای فیلم های جدید سرمایه گذاری کند و صرفاً مشغول هنرپیشگی است . یعنی همانطور که حرفه ی خود را آغاز نموده و نشان داده بود چه هنرپیشه ی ماهری است .

علاوه بر سه کارگردانی که ذکر کردیم ، در ایتالیا کارگردان های خوبی هم وجود داشته اند که نمی توان آن ها را نئورئالیسم دانست ولی اکنون از آنها نیز خبری نیست . مثلاً آلساندرو بلازتی کارگردان غسل تعمید یا لوچانو امر کارگردان پاریس همیشه پاریس است و دختران میدان اسپانیا . او هم ظاهراً فراموش شده است . حتی دِ سانتیس ، کارگردان رم ، ساعت یازده و برنج تلخ و لوییجی زامپا کارگردان زندگی آسوده ، مسافران محترم لطفاً سوار قطار شوید و صدای ناقوس ها . از آنها نیز خبری نیست و همین امر می رساند که سینمای ایتالیا چطور رو به انحطاط است . مثلاً آلبرتو لاتوآدا ، کارگردان فوق العاده ی فیلم شنل یک ماه قبل فیلم ماده گرگ را تهیه کرده است که بدترین فیلمِ بدترین سینمای جهان است . اگر کارگردان هایی مانند لاتوآدا توانسته اند فیلم هایی مثل ماده گرگ را بسازند ، دیگر امیدی نمی ماند .

در مقابل چنین واقعیت تلخی ، برای ما اهالی کلمبیا که عاشق سینما هستیم چاره دیگری باقی نمی ماند مگر آنکه صبورانه در انتظار نمایش فیلم های قدیمی ایتالیایی بمانیم . فیبم هایی که معلوم نیست چرا تاکنون در بوگوتا به روی پرده نیامده اند . اروپا ۵۱ و پاییزا ( همشهری ) اثر روسلینی . ا.مبرتو د از ویتوریو دسیکا ، زمین می لرزد اثر لوکینو ویسکونتی و شنل اثر لاتوآدا که فقط چند روزی روی پرده بود . همان طور هم چند فیلم خوب دیگر از سال های گذشته  : نان و عشق و فانتزی که  لا اقل به خاطر حضور جینا لو لو فیلم پر فروشی بوده است .

اما در مورد زن گناهکار جزیره نمی توان حرفی زد . یکی از همان فیلم های بد همیشگی است . اگر ایتالیا به همین روال پیش برود دیگر نمی توان فیلم های جدید ایتالیایی را تماشا کرد .

 

 

دیدگاه خود را بیان کنید



تصوير من

سینا نوری ... یه دیوونه ی سینما ... اول فیلمنامه نویس و ایده پرداز دوم فیلمساز ... از تموم هدف هایی که توی زندگیش داره سینما تنها هدفیه توو زندگیش که بهش ایمان داره و زندگیش رو وقفش کرده ...

حق نشر © انتشار نوشته هاي اين وبگاه در سايت ها و نشريات تنها با ذکر نام و درج لينک مجاز است.

طراحي شده توسط سینانوری - میزبانی وِب توسط گــُزگـا