جستجو

طبیعت گرایی ( ناتورالیزم )

BAAAR

اصطلاحی که همبستگی نزدیکی با رئالیزم دارد . طبیعت گرایی نخستین بار در تئاتر اواخر قرن نوزدهم با آثار درام نویسان و کارگردانان تئاتر از جمله آندره آنتوانِ فرانسوی به ظهور رسید . نظریه ی آنتوان عبارت بود از دور کردن بازیگران از برون فکنی تئاتری رایج در آن زمان . او برای این کار اصل دیوار چهارم را پدید آورد که به این معنا بود که بازیگران مخاطب را مورد خطاب قرار نمی دهند ( گویی دیواری فرضی بین صحنه و سالن وجود دارد ) . چنان بازی می کنند که گویی مخاطبی وجود ندارد . در این خصوص ، هلالِ پیش صحنه ، عملاً حذف شده است و مخاطب چنین احساس می کند که گویی شاهد برشی از زندگی است . گویی تماشاگران بدون اینکه دیده شوند عملاً از دلِ ماجراهای مردمِ روی صحنه سر بر می آورند . برای تشدید این تاثیر ، باید دکور واقع گرایانه و درون مایه معصر باشد ، و گفت و گوها به صورت طبیعی ادا شوند – آنها درست مثل ما صحبت می کنند .

بازیگران به جای بازنماییِ کاراکترها ،در جلد آنها فرو می روند . آنها خود را به جای کاراکترها جا می زنند و پیچیدگی آنها را از درون برملا می سازد . این فرم از بازیگری طبیعت گرایانه بعدها بازیگری روشمند یا متدیک نام گرفت ( جالب اینکه فرانسوی ها از بازیگران به عنوان کسانی صحبت می کنند که درون نقش های خود سکونت می کنند ) .

آنتوان به کارگردانی فیلم روی آورد و اصلِ طبیعت گرایی خود را با خود آورد ، و آن را با فیلم سازگار کرد . او بر فیلمبرداری در مکان های واقعی ، استفاده از نقطه دید چند دوربینی و سبک تدوینی که بیننده را از طریق همسان پنداری با دوربینی که واسط بین او و روایت است با روایت درگیر می کند ، پافشاری می کرد . او در ضمن نخستین کسی بود که برهنگی زنانه را به سینمای روایی آورد ( با فیلم آرلزین ، ۱۹۲۲ )

بنابراین طبیعت گرایی جلوه ای است که بیننده را در جایگاه یک چشم چران قرار می دهد . ما در موقعیت دوربینِ میانجی یا واسط قرار می گیریم . کاراکترها چنان طبیعی ، گفت و گوها یا تبادلات کلامی آنها چنان واقعی ، صحنه آرایی و میزانسن چنان به تمامی واقع گرایانه هستند که همذات پنداریِ سهل و ساده ای به وقوع می پیوندد . ما در کنار کاراکترها هستیم ، به عنوان مثال ، در بارانداز ( الیا کازان ، ۱۹۵۴ ) را در نظر بگیرید که با استفاده از مخاطبِ دیجتیک ما را در مقام یکی از همراهان قهرمان ( مارلون براندو در نقش تری مالوی ) قرار می دهد . واقعیتِ آنچه در پیش چشمان خود می بینیم ، واقعیتی که با آن همذات پنداری می کنیم ما را در درون طبیعت توهم آمیز بازنمایی ادغام می کند تا این واقعیت ، معصوم و طبیعی به نظر برسد . بدین طریق ، طبیعت گرایی جلوه ای ایدئولوژیک بسیار شبیه آنچه طبیعی سازی داشت ، دارد . طبیعت گرایی مدعی نشان دادن واقعیت است اما در واقع سر و کاری با بازنمایی تناقض هایی که در عمق ساختارهای اجتماعی و فرایندهای سیاسی مستتراند ، ندارد . و بدین ترتیب ، طبیعی سازی رویه ای از تصویر واقعیت به دست می دهد .

۴ ديدگاه

  1. سارا می‌گه:

    سلام
    باز هم فرق پرفورمنس رئالیستیک و نتورالیستیک رو نفهمیدم.
    یعنی این دو قابل مقایسه اند جز به این دلیل که:
    تناقض های (البته زجرآور) دنیای رئال در پرفورمنس ناتورالیستی وارد نمیشود؟
    “طبیعت گرایی مدعی نشان دادن واقعیت است اما در واقع سر و کاری با بازنمایی تناقض هایی که در عمق ساختارهای اجتماعی و فرایندهای سیاسی مستتراند ، ندارد”
    فرق بازی واقعی با طبیعی چیست؟
    فهم این نکته برایم مهم است
    منتظر پاسختان هستم، لطفا

  2. Maidu می‌گه:

    Outstaff provide outsourced staffing solutions to local businesses like yours to cover holidays, sickness, blowouts, maternity cover and much more! We can even headhunt director level employees for your business, if required. Is there any staffing requirements I can help you with? Details on this link – http://bit.ly/2HiJ4lN

دیدگاه خود را بیان کنید



تصوير من

سینا نوری ... یه دیوونه ی سینما ... اول فیلمنامه نویس و ایده پرداز دوم فیلمساز ... از تموم هدف هایی که توی زندگیش داره سینما تنها هدفیه توو زندگیش که بهش ایمان داره و زندگیش رو وقفش کرده ...

حق نشر © انتشار نوشته هاي اين وبگاه در سايت ها و نشريات تنها با ذکر نام و درج لينک مجاز است.

طراحي شده توسط سینانوری - میزبانی وِب توسط گــُزگـا